Beknopte geschiedenis van het KVHV-Antwerpen

Bij de oprichting van KVHV-Antwerpen speelde het toeval een belangrijke rol: een abonnement op Nieuw Vlaanderen, een lezersbrief van Kris Barrezeele, en reactie van hoofdredacteur Lionel Vandenberghe... Op voorstel van deze laatste, die als directeur van de Studieadviesdienst op UFSIA werkzaam was, werd in het voorjaar van 1973 met een werkgroep van start gegaan: de Vlaamse (studenten-)beweging kwam aan de Antwerpse universiteit immers amper aan bod.

Uit deze werkgroep ontstond in het academiejaar 1973-'74 de Antwerpse afdeling van het KVHV; een sterke Vlaams-nationale studentenbeweging, met afdelingen over heel Vlaanderen verspreid, heeft immers meer te bieden dan een zoveelste nieuwe vereniging. Het Stichterscomité bestond uit Kris Barrezeele, Martin Decancq (TEW), Rudy De Paep, Edwin Truyens en Jef Robbroeckx (Rechten).

Antwerpen telt drie universiteiten (UFSIA, RUCA en UIA) en tientallen hogescholen: in onze omgeving werd nu stap voor stap een moderne en dynamische Vlaamse studentenvereniging uitgebouwd.

Van in het begin was het Verbond zeer actief: meetings, voordrachten, pamfletten,... Edwin Truyens was twee jaar na elkaar praeses (1974-'76). Op het einde van het derde werkjaar haakt een groep rond deze Edwin Truyens om persoonlijke en strategische redenen af. Zij zouden zich later onder de naam NSV afzonderlijk organiseren.

Truyens werd opgevolgd door Bart Vandermoere, die op de IJzerbedevaart van 1975 namens de jongeren sprak. Onder leiding van Bart kwam het Verbond zijn eerste groeistuipjes te boven.

Amper enkele jaren na de oprichting was KVHV reeds een begrip geworden in Antwerpen; onder andere na enkele spectaculaire acties. Tijdens een anti-franskiljons-aktie werd met een ezel door de universiteit en door de stad opgestapt, en ter gelegenheid van een bezoek van de koningin aan de UFSIA werd zij door het KVHV verwelkomd met de slogan (op een spandoek van vijf verdiepingen hoog!) ZELFBESTUUR, en met duizenden kleine papiertjes waarop AMNESTIE stond.

Naast thema's als amnestie, het Europa der volkeren, de vrijheidsstrijd van Basken en Koerden, Marxisme, federalisme,... kwamen ook typische jongerenproblemen aan bod: numerus clausus, jeugdwerkloosheid, tewerkstelling bij de overheid...

In 1976 werd een Verbondshuis geopend; het oranje-blanje-bleu lint werd doorgeknipt door Professor Derine en door Flor Grammens.

KVHV wordt nu ook meer een studentikoze vereniging: pet, clublint en codex worden sterk gepropageerd. Cantussen waren in die tijd een zeldzaam verschijnsel in Antwerpen. Meestal waren ze slechts de inleiding tot een TD, en stijl was er zelden te bespeuren. Het KVHV heeft daar verandering in gebracht. Vooral de cantussen in de Piet Pot waren telkens voltreffers.

Ook op politiek vlak krijgt het KVHV een uitstekende reputatie: daar zijn de Historische Debatten van Bart Vandermoere niet vreemd aan. Zo wordt op 1 maart 1979 de francofone top (Dehousse, Nothomb, Périn,...) naar Antwerpen uitgenodigd: een overvol Oranjehuis (300 aanwezigen en nog eens 1500 gegadigden op de wachtlijst), lovende artikelen in de Nederlands- en Franstalige pers en, wegens een aantal bedreigingen, een permanente politiebewaking van het Verbondshuis.

De jonge KVHV-afdeling nam ook actief deel aan de brede Vlaamse Beweging en speelde een stimulerende rol bij het tot stand komen van het VJK (Vlaams Jongeren Kontakt), en van de ASB (Antwerpse Studentenbond), die een front vormde tegen het linkse overwicht bij de VVS-verkiezingen.

De eerste jaren was het KVHV vooral op UFSIA actief. In het academiejaar 1979-'80 kreeg het Verbond een nieuw gelaat. Herwig Twiggy Praet werd praeses. Hij droeg ertoe bij dat de werking ook op de andere Antwerpse Hogescholen merkbaar werd. Voor het eerst werd in Antwerpen door het KVHV een Studentenzangfeest georganiseerd, dat van meet af aan een groot succes kende. Hiermee werd een traditie gesticht die ook nu nog stand houdt. Met recht kan gezegd worden dat het Verbond dankzij Twiggy jaarlijks de grootste Vlaams-nationale jongerenmanifestatie organiseert.

In 1981 wordt Kris Campo praeses. De aandacht wordt nu voornamelijk gericht op de actieve deelname aan de Vlaamse strijd. In deze periode vindt ook voor de eerste maal de Tramcantus plaats: een gebeurtenis die ieder jaar voor de nodige ambiance in de binnenstad zorgt.

Vanaf 1983 wordt het Verbond geleid door Hans Brockmans: in de vier jaar van zijn praesesschap (een uniek geval!) wordt een evenwicht gezocht en gevonden tussen politieke actie en studentikoze ontspanning. Het Verbond profileert zich als een Katholieke, Vlaams-nationale en traditioneel-studentikoze vereniging.

Op studentikoos vlak valt vooral de roof van de legendarische Pot van Olen op. In de Antwerpse kranten werd dit zelfs voorpaginanieuws. Verder slaagde het KVHV er onder andere in om Nguzi Karl I Bond, in die tijd President Mobutu's belangrijkste opposant, voor een debat uit te nodigen.

In de weken voor het Pausbezoek aan Vlaanderen (1985) neemt het KVHV het op voor onze Paus, tegen de linkse hetze in. Het uitstalraam wordt ingegooid, en 'onbekenden' pogen brand te stichten in het Verbondshuis. Een hoogtepunt in de vier jaren van Hans was zeker de Herdenking van de Val van Antwerpen op 17 augustus 1985. Een stijlvolle en prestigieuze academische zitting kent, in volle vakantieperiode, een groot succes.

Het Antwerpse KVHV was in 2002 opgehouden te bestaan met het afstuderen van haar leden.

KVHV-Gent en -Leuven waren onmiddellijk bereid te helpen met de heroprichting. In de eerste maanden werden al snel een viertal studenten gevonden met interesse voor het KVHV, maar geen van hen leek van plan het voortouw te nemen in de heroprichting. In mei en juni dienden een achttal Antwerpse studenten zich aan, waarvan enkelen een bestuursfunctie wilden opnemen. Vanaf het academiejaar 2006-07 is KVHV-Antwerpen dan ook weer actief als conservatieve, separatistische en stijlvol studentikoze studentenvereniging.